‘Back to Contemporary: One Contemporary Ambition, Many Worlds’ by Carol Yinghua Lu (2009)

http://www.e-flux.com/journal/11/61349/back-to-contemporary-one-contemporary-ambition-many-worlds/

“[Hans] Belting, who back in 1983 proposed the end of art history and the end of art’s historical narrative, has again stressed in this context that the German perspective is a local one, and that Western art history is a time-based and culture-specific concept whose sensitivity and relevance to other periods of time and cultures should always be re-examined. A workshop he led on global art at the ZKM this past summer proposed a paradigm shift; we were reminded to no longer think about the West as the singular model to be applied worldwide, but to reflect on how to expand this model using experiences from elsewhere, or even to approach art from the perspective of a multitude of models.”

“Cultural specificity shouldn’t be a defining trait of one’s existence and thinking; it can however be valuable when placed in an international context to be scrutinized and renewed, in constant interaction and dialogue with an external cultural sphere.”

“What Fei Dawei argued almost two decades ago is unfortunately still a valid premise and goal for those of us working in China: how do we examine and activate our own cultural conditions and contexts in a global discourse, rather than emphasize our own uniqueness and become burdened by it? It’s not international attention that will release us, but our self-discipline and critical engagement with our own practices and ideas that will possibly make us active participants in the global art scene, artists who do not lose sight of the rest of the world. Maybe it’s less relevant to ask what is “Chinese art” than to think about what is contemporary in our own particular context and how it relates to the larger context of the world.”

Tip: ‘On Monumental Silences’ door Ibrahim Mahama

Veel monumenten en gedenktekens in de publieke ruimte sturen nog altijd boodschappen van racisme en blanke overheersing, waarvan sprake was in de koloniale tijd, de wereld in. Het roept vragen op over hoe we met dit erfgoed en met de geschiedenis die ermee verbonden is moeten omgaan. Moeten we er context bij voorzien om ze beter te kunnen kaderen of is het tijd om ook de andere kant te tonen van de verhalen die deze sculpturen vertellen en de mensen die ze representeren?

Ook de door Jean-Marie Hérain gemaakte sculptuur van Pater Constant De Deken die in Wilrijk staat is omstreden. We zien de blanke, geklede missionaris met het kruis in de hand, uitrijzen boven een halfnaakte Afrikaanse slaaf, die in dankbaarheid voor hem lijkt neer te buigen – de knie van De Deken rust op zijn gebogen rug. De blanke man wordt hier voorgesteld als degene die beschaving brengt bij de zwarte inlandse bevolking. Als beeld in de publieke ruimte blijft het slachtoffer van de kolonisatie ondertussen onzichtbaar.

Met ‘On Monumental Silences’ geeft kunstenaar Ibrahim Mahama (°1987, woont en werkt in Tamale, Ghana) dit slachtoffer een stem.

Het project is een eerste interventie binnen een samenwerking van Kunsthal Extra City en het Middelheimmuseum komende drie jaar, waarbij de functie van monumenten in de stad vandaag kritisch wordt herbekeken. Ibrahim Mahama maakte van de sculptuur van De Deken een kopie in rubber – een materiaal dat de uitbuiting door Europa in de kolonies symboliseert. Deze wordt gepresenteerd in combinatie met een kopie in zachte klei die op 16 januari collectief vervormd en her-beeld wordt tot een nieuw en toekomstig monument dat zich kritisch verhoudt tegenover het oorspronkelijke monument van Pater de Deken. De geschiedenis wordt daarmee een gegeven waarop ingegrepen kan worden.

 

Op 16.01.2018 om 16 u. in Extra City Kunsthal