“All we’ve ever been taught is white history”

https://medium.com/onrust/show-me-your-archive-and-i-will-tell-you-who-is-in-power-3a756feb4b63

““All we’ve ever been taught is white history”, zegt Tina Knowles in een interlude op dochter Solange’s album ‘A Seat At The Table’. In de nummers op het album zingt Solange over haar leven als jonge, Afro-Amerikaanse vrouw inclusief ongelijkheid en racisme. Als blanke luisteraar kan je je daarover ongemakkelijk voelen, boos worden of proberen begrijpen waar haar ervaringen vandaan komen. Moeder Tina raakt aan een heikel punt: de geschiedenis, zoals die aangeleerd wordt op scholen wereldwijd, wordt gekleurd door het perspectief van de machthebber, in vele gevallen de witte blanke man. Er rijzen problemen als volledige bevolkingsgroepen zichzelf niet terug vinden in dat verhaal. Hebben de voorbije honderd jaar een herschrijving van de geschiedenis geëist: de burgerrechtenbeweging, anti-apartheid, holebi’s (LGBTQ), de inwoners van Europese kolonies, Black Lives Matter en op zijn minst vier feministische golven. Meer nog: ze eisen beslissingsrecht over de geschiedenis die nu gemaakt wordt, een plaats aan de vergadertafel.”

Claire Stragier

‘Back to Contemporary: One Contemporary Ambition, Many Worlds’ by Carol Yinghua Lu (2009)

http://www.e-flux.com/journal/11/61349/back-to-contemporary-one-contemporary-ambition-many-worlds/

“[Hans] Belting, who back in 1983 proposed the end of art history and the end of art’s historical narrative, has again stressed in this context that the German perspective is a local one, and that Western art history is a time-based and culture-specific concept whose sensitivity and relevance to other periods of time and cultures should always be re-examined. A workshop he led on global art at the ZKM this past summer proposed a paradigm shift; we were reminded to no longer think about the West as the singular model to be applied worldwide, but to reflect on how to expand this model using experiences from elsewhere, or even to approach art from the perspective of a multitude of models.”

“Cultural specificity shouldn’t be a defining trait of one’s existence and thinking; it can however be valuable when placed in an international context to be scrutinized and renewed, in constant interaction and dialogue with an external cultural sphere.”

“What Fei Dawei argued almost two decades ago is unfortunately still a valid premise and goal for those of us working in China: how do we examine and activate our own cultural conditions and contexts in a global discourse, rather than emphasize our own uniqueness and become burdened by it? It’s not international attention that will release us, but our self-discipline and critical engagement with our own practices and ideas that will possibly make us active participants in the global art scene, artists who do not lose sight of the rest of the world. Maybe it’s less relevant to ask what is “Chinese art” than to think about what is contemporary in our own particular context and how it relates to the larger context of the world.”

Tip: ‘On Monumental Silences’ door Ibrahim Mahama

Veel monumenten en gedenktekens in de publieke ruimte sturen nog altijd boodschappen van racisme en blanke overheersing, waarvan sprake was in de koloniale tijd, de wereld in. Het roept vragen op over hoe we met dit erfgoed en met de geschiedenis die ermee verbonden is moeten omgaan. Moeten we er context bij voorzien om ze beter te kunnen kaderen of is het tijd om ook de andere kant te tonen van de verhalen die deze sculpturen vertellen en de mensen die ze representeren?

Ook de door Jean-Marie Hérain gemaakte sculptuur van Pater Constant De Deken die in Wilrijk staat is omstreden. We zien de blanke, geklede missionaris met het kruis in de hand, uitrijzen boven een halfnaakte Afrikaanse slaaf, die in dankbaarheid voor hem lijkt neer te buigen – de knie van De Deken rust op zijn gebogen rug. De blanke man wordt hier voorgesteld als degene die beschaving brengt bij de zwarte inlandse bevolking. Als beeld in de publieke ruimte blijft het slachtoffer van de kolonisatie ondertussen onzichtbaar.

Met ‘On Monumental Silences’ geeft kunstenaar Ibrahim Mahama (°1987, woont en werkt in Tamale, Ghana) dit slachtoffer een stem.

Het project is een eerste interventie binnen een samenwerking van Kunsthal Extra City en het Middelheimmuseum komende drie jaar, waarbij de functie van monumenten in de stad vandaag kritisch wordt herbekeken. Ibrahim Mahama maakte van de sculptuur van De Deken een kopie in rubber – een materiaal dat de uitbuiting door Europa in de kolonies symboliseert. Deze wordt gepresenteerd in combinatie met een kopie in zachte klei die op 16 januari collectief vervormd en her-beeld wordt tot een nieuw en toekomstig monument dat zich kritisch verhoudt tegenover het oorspronkelijke monument van Pater de Deken. De geschiedenis wordt daarmee een gegeven waarop ingegrepen kan worden.

 

Op 16.01.2018 om 16 u. in Extra City Kunsthal

Rondleidingen doorheen ‘Een gesprek tussen collecties uit Kinshasa en Oostende’

Sluit aan bij een gids!

Tijdens de kerstvakantie:
– Donderdag 28 december
– Zaterdag 30 december
– Donderdag 4 januari
– Zaterdag 6 januari

Tijdens de krokusvakantie:
– Donderdag 15 februari
– Zaterdag 17 februari

Telkens van 14 tot 15.30 uur

Kostprijs: 9 euro (toegangsprijs + gids inbegrepen)
Inschrijven hoeft niet – afspraak aan de balie van Mu.ZEE.

Meer informatie?
059/564586

literatuur tussen collecties uit Kinshasa en Oostende

Enkele boekentips, romans direct en indirect over Kinshasa:

Congo Inc. – Le testament de Bismarck, In Koli Jean Bofane, Actes Sud, 2014

Congolese wiskunde, In Koli Jean Bofane, De Geus, 2011

Généalogie d’une Banalité, Sinzo Aanza, Vents d’ailleurs, 2015

Ngando, Paul Lomami Tchibamba, Présence Africaine, 2000 (1948)

Ah! Mbongo, Paul Lomami Tchibamba, Editions L’Harmattan, 2007 (1949-1978)

 

Mu.ZEE wil méér stemmen horen…


Mu.ZEE wil méér stemmen horen en hoorbaar maken: de stem van wetenschappers, kunstenaars, buurtbewoners, museummedewerkers, mensen uit alle hoeken van de wereld…
Regelmatig post Mu.ZEE op deze blog een fragment uit een boeiend artikel, een interview met een ervaringsdeskundige, een bespreking van een actie. We hopen dat deze posts de lezers inspiratie en voeding geven om te reageren, bedenkingen en ideeën over het onderwerp te delen met andere lezers, een discussie te openen. Mu.ZEE wil zo meerdere vertalingen van één verhaal samenbrengen en de bezoekers uitnodigen om vanuit nieuwe perspectieven te reflecteren over maatschappij en kunst.

Een gesprek tussen collecties uit Kinshasa en Oostende

Met de tentoonstelling ‘Een gesprek tussen collecties uit Kinshasa en Oostende’ gaat Mu.ZEE een dialoog aan tussen de eigen collectie Belgische kunst en een privécollectie met werken uit Kinshasa. Acht maanden lang wil het museum een blik werpen op verleden, heden en toekomst. Het wil in gesprek gaan en vragen stellen zonder afgelijnde antwoorden te bieden. Het wil transhistorische en transgeografische verbintenissen maken, niet poneren maar wel uitdagen.

Welk engagement kan of moet een museum voor moderne en hedendaagse kunst aangaan?
Welke evidenties moeten worden betwist en welke standpunten kunnen ingenomen worden?
Mu.ZEE vindt het hoog tijd voor het in vraag stellen van de Westerse dominantie en voor het herdenken van globale verhoudingen. In haar werking, programmatie en collectievorming wil het een weerspiegeling vormen van de samenleving zonder bestaande, vaak verborgen machtsstructuren te reproduceren. Collecties zijn het gevolg van keuzes, gemaakt vanuit een overtuiging en een vertrouwen in bepaalde kunstenaars, steeds in dialoog met uiteenlopende factoren. Het is van belang om ook daarover context te bieden en geen belichaming van één of ander canon te pretenderen.

De tentoonstelling gaat een gesprek aan met en tussen kunstwerken en makers, bezoekers, verzamelingen, meervoudige geschiedenissen en toekomstperspectieven. Bij het tonen van objecten wil Mu.ZEE loskomen van het beschavings- of vooruitgangsideaal. Het gaat op zoek naar frisse associaties en de mogelijkheid om niet-evidente keuzes te maken. Méér stemmen wil het horen en ook hoorbaar maken: de stem van wetenschappers, kunstenaars, buurtbewoners, museummedewerkers, mensen uit alle hoeken van de wereld…

Regelmatig post Mu.ZEE op deze blog een fragment uit een boeiend artikel, een interview met een ervaringsdeskundige, een bespreking van een actie. We hopen dat deze posts de lezers inspiratie en voeding geven om te reageren, bedenkingen en ideeën over het onderwerp te delen met andere lezers, een discussie te openen. Mu.ZEE wil zo meerdere vertalingen van één verhaal samenbrengen en de bezoekers uitnodigen om vanuit nieuwe perspectieven te reflecteren over maatschappij en kunst.